Tijdens mijn opleiding tot kinesioloog begon mijn persoonlijke reis. Ik leerde mijn eigen patronen herkennen en doorbreken. Jarenlang was ik een pleaser puur sang, altijd klaar om anderen te helpen. Het uitspreken van het woord ‘nee’ was voor mij een uitdaging, omdat ik bezorgd was over wat anderen van mij zouden denken. In mijn ogen was ik verre van belangrijk en mijn eigen welzijn leek altijd ondergeschikt aan dat van anderen. Het idee om mezelf op de eerste plaats te zetten leek bijna ondenkbaar, in mijn ogen was dat gewoon egoïstisch… Heel vermoeiend. En frustrerend.

Er was bijna een burn-out voor nodig voordat ik eindelijk besloot dat het anders mocht. Herken jij de standvastigheid in een overtuiging die niet helpend is?